Autor Wątek: Etapy rozwoju dziecka  (Przeczytany 3819 razy)

Offline karioka

  • 100% cukru w cukrze
  • *****
  • Wiadomości: 2225
    • Zobacz profil
Etapy rozwoju dziecka
« dnia: Marzec 26, 2011, 20:57:27 »
Dzieciêcy rozwój – przegl±d najwa¿niejszych typowych zachowañ dziecka w m³odszym wieku szkolnym

Ka¿dy etap rozwoju dziecka charakteryzuje siê specyficznymi w³a¶ciwo¶ciami, typowymi zachowaniami, oczekiwaniami i umiejêtno¶ciami. Poznanie tych w³a¶ciwo¶ci pozwoli przewidzieæ trudno¶ci, przed jakimi stan± rodzice i wychowawcy. Nale¿y jednak wzi±æ pod uwagê indywidualny rozwój ka¿dego dziecka. Nie mo¿na te¿ okre¶liæ granicê przekroczenia wieku. Ka¿de dziecko, niezale¿nie od wieku, do prawid³owego rozwoju potrzebuje zaspokojenia wszystkich potrzeb, szczególnie uznania, szacunku, ¿yczliwo¶ci, zaufania,  kontaktów z rówie¶nikami i bliskimi mu osobami oraz jak¿e wa¿nego poczucia bezpieczeñstwa.

Piêciolatek- okre¶lany jest mianem anio³a. Jest on zazwyczaj przyjazny i optymistyczny. Chêtnie zawiera nowe znajomo¶ci, wobec otaczaj±cych ludzi wykazuje wyrozumia³o¶æ i ¿yczliwo¶æ.  Wykazuje siê cechami prospo³ecznymi. Chêtnie podporz±dkowuje siê poznanym i rz±dz±cym zasadom i regulaminom. Piêciolatkowi wystarczy: nie wolno, bo pani nie pozwala.

Sze¶ciolatek – mówi siê o nim – niezrównowa¿ony.

Typowe zachowania:
Jest labilny emocjonalnie (chwiejny, niesta³y, zmienny), bardzo ³atwo popada w skrajne emocje. Jest rozs±dny, by po chwili staæ siê upartym i to niezno¶nie. Czêsto chce to, czego akurat nie ma. Niekiedy przypomina dwulatka: jest opozycyjny i rozkapryszony. Miewa trudno¶ci z dokonywaniem wyboru. Reaguje bardzo emocjonalnie, zwykle pod wp³ywem jakiego¶ impulsu. Trudno jest mu przyznaæ siê do winy, k³amie „w ¿ywe oczy”. Ma te¿ obni¿on± tolerancjê frustracji,  szybko osi±ga próg silnego niezaspokojenia. Swoje uczucia czêsto wyra¿a poprzez dzia³anie.
Sze¶ciolatek chêtnie anga¿uje siê w ró¿ne dzia³ania, formy aktywno¶ci. Mniej jest  podatny na ocenê spo³eczn±. Cechuje go chêæ zdobywania nowych do¶wiadczeñ, entuzjazm, olbrzymia ciekawo¶æ poznawcza, interesuje siê tym, co jest dla niego nowe.

Trudno¶ci:
-niska tolerancja trudno¶ci mo¿e spowodowaæ problemy z radzeniem sobie z pora¿k±
-w chwilach silnego wzburzenia mo¿e doj¶æ do niekontrolowanego dzia³ania
-przej¶ciowo mog± wyst±piæ trudno¶ci z g³oskowaniem i dzieleniem wyrazu na sylaby
-mog± uwidoczniæ siê trudno¶ci z ró¿nicowaniem s³uchowym podobnych g³osek
-mog± utrzymywaæ siê dzieciêce neologizmy (nowe, w³asne s³owa u¿ywane w jêzyku dziecka)
-na poziomie rozwoju ruchowego mo¿e wyst±piæ niechêæ do manualnych zadañ, st±d mog± wyst±piæ trudno¶ci w nauce np. wi±zania sznurowade³
-wystêpuj± trudno¶ci w opanowaniu precyzyjnych czynno¶ci zwi±zana z nisk± koordynacj± ruchow±

Wskazania do pracy w domu
Sze¶ciolatek powinien mieæ chocia¿ niewielkie, ale egzekwowane obowi±zki w domu. Znacznie u³atwi to przejêcie obowi±zków szkolnych. W szkolnym systemie zasad i ocen sprawnie siê odnajdzie, je¶li bêdzie mia³ w domu jasno sprecyzowane domowe zasady. Istotna jest spójna konsekwencja rodziców. Dziecko poczuje siê zagubione, gdy tata powie co¶ innego ni¿ mama. Spójny powinien byæ tak¿e system nagród. Konieczne jest, by zapewniæ dziecku kontakt z rówie¶nikami. Przebywanie z dzieæmi jest po¿±dane z punktu widzenia umiejêtno¶ci spo³ecznych. Nale¿y te¿ formu³owaæ pozytywne komunikaty buduj±ce obraz szko³y. Nie nale¿y dziecka zniechêcaæ stwierdzeniami typu: pójdziesz do szko³y, to tam ci poka¿±. Bardziej wskazane s± przekazy, w których rodzice informuj± o w³asnych strategiach radzenia sobie z trudno¶ciami szkolnymi.

Siedmiolatek – jest skomplikowany.
Typowe cechy:
Jest ju¿ bardziej wyciszony, mniej uparty i przekorny. Pojawia siê natomiast wiêksza skala prze¿ywania i emocji. Bywa zamkniêty w sobie, chimeryczny i zaczyna mieæ swoje sekrety i tajemnice. Nie zawsze chêtnie dzieli siê i po¿ycza. Charakterystyczne dla tego wieku jest wyra¼ne zaznaczanie swojego terytorium, stawia granice – to jego po³owa pokoju, to jego piórnik, czego wiêc siostra w nim szuka? Rozwijaj± siê po¿±dane spo³eczno-emocjonalne cechy u³atwiaj±ce funkcjonowanie w grupie, dlatego chêtnie pracuje w grupie. Chêtniej ni¿ sze¶ciolatek wykona polecenia. Reakcje emocjonalne staj± siê byæ adekwatne do bod¼ca.
Rozwija siê sfera poznawcza. Siedmiolatek potrafi systematyzowaæ i uogólniaæ. Sprawniej pos³uguje siê pojêciami abstrakcyjnymi, rozwija siê umiejêtno¶æ pos³ugiwania siê operacjami z zakresu my¶lenia abstrakcyjnego. W zwi±zku z tym, ³atwiej przyswaja tre¶ci matematyczne. Kszta³tuje siê u niego uwaga dowolna. To uwaga kierowana celowym, aktywnym zamiarem.  Pozwala ona na skupieniu siê na bod¼cu mniej widocznym. £atwiej koncentruje siê na ty, czego wymaga rodzic/nauczyciel, nawet wtedy, gdy nieszczególnie jest zainteresowany tematem. Rozwija siê zdolno¶æ do empatii.

Trudno¶ci:
-obawa przed tym, co sobie inni o nim pomy¶l± - to wra¿liwo¶æ na opinie spo³eczn±
-mo¿e byæ mniej ¶mia³e ni¿ rok wcze¶niej
-ma opory do publicznych wystêpów
-trudniej jest siê mu odnale¼æ w szkolnej rzeczywisto¶ci
-jest mniej odporny na krytykê, nie zawsze poradzi sobie z pora¿k±

O¶miolatek - to niespo¿yta, wrêcz kosmiczna energia.
Typowe cechy:
Jest ci±gle w ruchu, zawsze ma mnóstwo spraw do za³atwienia. Wszêdzie go pe³no. Sprawia wra¿enie, ¿e zajmuje du¿± przestrzeñ. Jest bardzo ¿ywio³owy i ofensywny. Wbrew opinii rodzicom, nie jest to cecha nadpobudliwo¶ci psychoruchowej, a tym bardziej ADHD,  tylko wynika z etapu w rozwoju. W tym wieku pojawiaj± siê przyja¼nie, ju¿ takie powa¿niejsze. Dziecko jest bardziej przejête rola kolegi, ucznia, przyjaciela. Pomimo wzrostu zdolno¶ci do samooceny, pojawia siê wraz z ni± silne prze¿ywanie i dramatyzowanie pora¿ek. Wiek ten jest jednym z ostatnich momentów, w którym dziecko bardzo silnie jest zwi±zane z rodzin±, zw³aszcza z matk±. Jeszcze jest to okres, w którym rodzinny piknik staje siê bardziej atrakcyjny ni¿ przebywanie z kolegami. Dominuje autorytet rodziców, czêsto te¿ autorytet pani w szkole. Dochodzi nawet do irytuj±cych sytuacji, w których naczelnym has³em jest: bo pani powiedzia³a...

Dziewiêciolatek- to pochmurny i autonomiczny wiek.

Typowe cechy:
Czêsto pojawiaj± siê cechy typowe dla okresu dojrzewania. Dla dziewiêciolatka najwa¿niejsza staje siê grupa rówie¶nicza. Wiek 9 lat charakteryzuje siê autonomiczno¶ci±. Dziecko czuje siê doros³e, samodzielne, zaradne. Ju¿ nie szuka pomocy w rodzinie. Wrêcz oburza siê, gdy rodzic kontroluje zawarto¶æ/porz±dek biurka czy plecaka. Nie lubi, aby mu siê narzucaæ. Niezwykle mocno pilnuje swojej odrêbno¶ci, niezale¿no¶ci. Chêtnie uczestniczy w ró¿nych wyprawach, we wspólnym rozwi±zywaniu problemów. Je¶li ma swobodê, potrafi wykazaæ siê du¿± samodzielno¶ci± i wieloma umiejêtno¶ciami. Liczy siê bardzo z opini± rówie¶ników. Lubi, gdy jego praca jest aprobowana.

Trudno¶ci:
-czêsto siê zamartwia i za³amuje, sprawy traktuje bardzo serio
-traci wiarê w swoje zdolno¶ci
-ma opracowane swoje sposoby na nieprzyjemne dla siebie sytuacje – gdy czego¶ nie lubi robiæ, zazwyczaj narzeka na swoje samopoczucie, czêsto go co¶ boli
-jest niezwykle wra¿liwy, na s³owa, gesty, wyrazy dezaprobaty
-je¶li nie czuje siê akceptowany, to za wszelk± cenê stara siê zdobyæ popularno¶æ
-typowe dla tego wieku jest prze¿ywanie, zmartwienia, niepowodzenia, skargi i bunt

Po tym okresie przychodzi wiek du¿ej równowagi. Dziesiêciolatek jest zadowolony z ca³ego ¶wiata, lubi ¿ycie, jakie ono jest.  I tego oczekuje od innych.
Najpiêkniejszych chwil w ¿yciu nie zaplanujesz. One przyjd± same.